Erbane genellikle bir elle tutulur, diğer elle çalınır. Bu düzen tersine çevrildiğinde çalışma bambaşka bir yere gider.
Ters tutuşta taşıyan el ile vuran el yer değiştirir. Kalıp aynıdır ama vücut onu ilk kez öğreniyormuş gibi davranır.
Bu çalışmanın amacı iki eli eşitlemek değildir. Amaç, kalıbın ezber değil işlev olarak yerleşmesidir.
Ezberlenmiş bir kalıp yalnız bir el düzeninde çalışır. İşlev olarak öğrenilmiş bir kalıp, hangi elden başlarsa başlasın aynı duyulur.
Uygulama kısa tutulur. Alışkın olmayan elle uzun çalışmak yorgunluk ve yanlış alışkanlık üretir; birkaç dakikalık bölümler yeterlidir.
Tutuş da değişir. Taşıyan el yeni olduğu için başparmak kasnağa alışana kadar çalgı kayabilir; bu normaldir.
Ters tutuşta halkaların açısı da farklı gelir; ses beklenenden yoğun ya da kısık duyulabilir.
Çalışmanın kazandırdığı asıl şey ölçü hissidir. Elin ezberi devre dışı kaldığında, kalıbı ayakta tutan tek şey iç ölçü olur.
Bu yöntem hız kazandırmaz; kalıcılık kazandırır. Uzun aradan sonra dönüldüğünde işlev olarak öğrenilen kalıplar daha hızlı geri gelir.
Derslerimizde bu çalışma, kalıp yerleştikten sonra pekiştirme amacıyla kullanılmaktadır.