Erbanede tutuş açısı yalnızca rahatlıkla ilgili değildir. Deri yere ne kadar dik durursa halkalar o kadar serbest sallanır.
Dik tutuşta halkalar kancalarında serbest kalır. Her vuruşta belirgin bir çıngırak duyulur; ses parlak ve yoğundur.
Yatık tutuşta halkalar kendi ağırlığıyla kancaya yaslanır. Çıngırak azalır, deri sesi öne çıkar.
Bu yüzden açı bir ayar aracıdır. Susturma tekniğine gerek kalmadan, yalnızca bileği çevirerek halka yoğunluğu değiştirilebilir.
İkinci etki vuruş bölgesindedir. Dik tutuşta sağ elin merkeze ulaşması kolaylaşır; yatık tutuşta kenar vuruşları öne çıkar.
Üçüncü etki yorgunluktur. Dik tutuş bileği daha çok zorlar; uzun icralarda açı bilinçli olarak değiştirilir.
Yeni başlayan kişide sık görülen sorun, açının farkında olmadan icra boyunca kaymasıdır. Kol yoruldukça çalgı yatar ve ses kendiliğinden değişir.
Bunu fark etmenin yolu kayıttır; icranın başı ile sonu arasındaki renk farkı çoğu zaman açıdan gelir. Açı bir kez bilinçli hâle geldiğinde, halka denetimi ayrı bir teknik olmaktan çıkar ve tutuşun parçası olur. Derslerimizde tutuş açısı, halka denetiminin ilk aracı olarak öğretilmektedir.