Latin perküsyon takımında güiro ve maraka küçük görünen ama yeri doldurulamayan çalgılardır.
Güiro, yivli bir gövde üzerinde çubuk gezdirilerek çalınır. Uzun bir sürtme ve kısa vuruşlardan oluşan kalıbı, dokuya sürekli bir doku katar.
Uzun sürtmenin süresi ve yönü kalıbın karakterini belirler. Aceleye getirilen bir sürtme, kalıbı düz ve mekanik gösterir.
Maraka çift olarak kullanılır ve içindeki tanelerin gecikmesiyle çalışır. El durduğunda ses hemen kesilmez; bu gecikme kalıbın akışını yaratır.
Bu yüzden maraka sallanmaz, durdurulur. Vuruş, taneler ön yüzeye çarptığında oluşur; el hareketinin sonu vuruşun yeridir.
İki çalgı da dokunun üst bölgesini doldurur. Davullar alt ve orta katmanı taşırken, bu çalgılar süreklilik verir.
Küçük çalgı çalan kişi çoğu zaman hafife alınır. Oysa maraka ya da güiro kaydığında bütün doku yalpalar.
Bu çalgılar aynı zamanda başlangıç için elverişlidir; kalıp öğrenmenin en yalın biçimi burada kurulur. Ses seviyesi ayarı da ayrı bir beceridir; küçük çalgılar kolayca öne çıkar ve dokuyu bastırır.
Uzun seansta bilek yorulur; maraka çalışması bloklar hâlinde yapılır. Maraka çiftinin ağırlığı eşit olmalıdır; farklı ağırlıktaki iki maraka kalıbı topallatır.
Derslerimizde el çalgıları, takım çalışmasının başında öğretilir.