Bongoda temel zemin kalıbına martillo denir. Adı çekiç anlamına gelir ve sürekliliği anlatır.
Kalıp iki davul arasında paylaşılır. Küçük olan macho, büyük olan hembra adıyla anılır; martillo bu ikisi arasında gidip gelir.
Yapısı basittir ama sürekliliği zordur. Kalıp durmadan akar; içinde nefes alacak boşluk yoktur.
Vuruşların büyük bölümü düşük seviyelidir. Duyulan yalnız birkaç vurgudur; geri kalanı akışı taşır.
En sık yapılan hata, bütün vuruşları eşit seviyede çalmaktır. Böyle çalınan martillo yürümez, tıkırdar.
İkinci hata gerginliktir. Eller sürekli çalıştığı için gevşemeyen bir bilek birkaç ölçüde tıkanır.
Martillo tek başına çalışılırken metronomla değil, bir kayda eşlik ederek denenmelidir. Kalıbın anlamı topluluk içinde ortaya çıkar.
Parça boyunca martillo değişmez ama bölüm geçişlerinde kısa süreliğine bırakılır; o anlarda bongocu çan çalar. Uzun süre bozmadan çalabilmek, bongo çalışmasının ilk sınavıdır.
Kalıp oturduktan sonra içine küçük süslemeler girer; bunlar akışı kesmeden eklenir. Kalıbı bir kayda eşlik ederek uzun süre çalmak, sürekliliği en gerçekçi biçimde sınar. Yorulan bilek ilk olarak düşük seviyeli vuruşları büyütür; kalıp o an tıkırdamaya başlar.
Derslerimizde bongo çalışması martillo ile başlar.