Bongo geleneksel olarak oturarak, iki davulu birleştiren tahta köprü dizlerin arasına sıkıştırılarak çalınır.
Küçük davul çalanın zayıf olmayan eline yakın durur. Sağlak bir kişide macho genellikle solda kalır ve sağ el iki davul arasında dolaşır.
Dizler çalgıyı sıkıca kavrar ama davulların alt açıklığını kapatmaz. Fazla sıkılan bacaklar sesi boğar.
Yükseklik önemlidir. Davullar fazla alçakta kalırsa bilek aşağı kırılır; fazla yüksekte omuz yükselir.
Doğru ölçü, önkolun yere yaklaşık paralel durmasıdır. Bu konumda parmaklar deriye düz düşer.
Ayakta çalmak gerekiyorsa stand kullanılır. Standla çalınan bongo daha açık duyulur ama dizlerin sağladığı ince kontrol kaybolur.
Sırt dik tutulur. Öne eğilmiş bir gövdeyle çalmak, birkaç dakikada boyun ve omuz gerginliği üretir.
Bongo hafif bir çalgıdır ve kolayca kayar; oturuş sırasında çalgının yerinden oynamadığından emin olunur. Uzun seanslarda dizlerin sürekli sıkması yorucudur; ara verildiğinde bacaklar serbest bırakılır.
Kendi çalışını kaydedip dinlemek, oturuşun sesi ne kadar etkilediğini gösterir. Ayakkabı ve pantolon kumaşı bile fark eder; kaygan bir yüzey çalgının dizler arasında kaymasına yol açar. Uzun provalarda çalgıyı bir stand üzerine almak, dizleri dinlendiren pratik bir çözümdür.
Derslerimizde oturuş, ilk derslerin konusudur.