Cajón, Peru kıyılarında yük sandıklarından doğmuş, üstünde oturularak çalınan bir perküsyon çalgısıdır.
Ön yüzeyi ince tahtadandır ve asıl çalınan yer burasıdır. Arka yüzeydeki açıklık sesin çıkışını sağlar.
Üst kenara vurulduğunda ince ve çıtırtılı bir ses çıkar; orta bölgeye vurulduğunda pes ve dolgun bir ses gelir. Bu iki bölge, bir davul setinin trampet ve bas davul işlevini üstlenir.
İçine gerilen teller ya da yaylar, üst bölgeye çıtırtılı bir renk katar. Bu düzenek çalgıyı davul setine yaklaştırır.
Oturuş sesi doğrudan belirler. Gövde öne eğildiğinde ön yüzey serbest kalır; dik oturuşta ses kısılır.
Ayaklar yere tam basar ve dizler ön yüzeyi kapatmaz. Cajón, İspanya'da flamenko içinde de yaygınlaştı ve orada ayrı bir çalış geleneği kurdu. Bugün akustik topluluklarda davul setinin yerine sık kullanılıyor; taşınabilir olması ve ses seviyesinin ayarlanabilirliği bunun sebebi. Çalgı seçiminde ön yüzey kalınlığı ve tel düzeneğinin ayarlanabilirliği bakılan ilk şeylerdir.
Uzun süre oturarak çalmak bel yorar; oturuş açısı ve ara verme düzeni buna göre kurulur. Oturma yüzeyine konan ince bir minder sesi kısar; çıplak tahta üstünde çalmak daha açık bir sonuç verir.
Derslerimizde cajón, hem Latin hem akustik topluluk bağlamında çalışılır.