Tefteki ziller kendi başlarına konuşur. Çalgı her hareket ettiğinde ses verirler.
Bu yüzden tef çalışmanın önemli bir bölümü zilleri susturmak üzerinedir. Kontrolsüz zil, kalıbı bulanıklaştırır.
Susturma çoğunlukla tutuş eliyle yapılır. Çemberi tutan parmakların konumu, zil halkalarının serbestliğini belirler.
Bazı kalıplarda ziller yalnız belirli noktalarda konuşur; aradaki bütün hareketlerde susmaları gerekir.
Bunun için çalgı hareketsiz tutulur ve yalnız parmaklar çalışır. Kolun her hareketi zilleri uyandırır.
Tersine, zillerin sürekli konuştuğu bölümler de vardır; orada çalgı bilinçli olarak titretilir. İki kullanım arasındaki geçiş, tef çalışmasının en ince yeridir. Bir başka yöntem, zilleri avuçla bastırarak kısa süreliğine susturmaktır; bu, kalıba noktalama katar. Zillerin sayısı ve ağırlığı da kontrolü etkiler; ağır ziller daha uzun titrer ve susturulması güçleşir.
Kendi çalışını kaydetmek, zillerin nerede istenmeden konuştuğunu açıkça gösterir. Zil yuvalarına takılan küçük keçe parçaları, gerektiğinde çınlamayı kısaltmak için kullanılabilir.
Derslerimizde zil kontrolü ayrı bir çalışma başlığıdır.