Tefin en tanınır sesi, deriye hızla düşen parmak dizileridir. Bu diziler bilek hareketiyle üretilmez.
Teknik şudur: eller çembere yakın durur, parmaklar sırayla ve kendi ağırlıklarıyla deriye düşer. Serçeden başlayarak işaret parmağına doğru inen bir dizi, tek bir bilek hareketinden çok daha hızlıdır.
Bu yüzden çalışma parmak bağımsızlığı üzerine kurulur. Her parmak tek başına, eşit ses seviyesinde düşebilmelidir.
Yeni başlayan kişide serçe ve yüzük parmağı zayıf kalır. Bu ikisi ayrı çalışılır.
Diziler yavaşta ve eşitlik gözetilerek denenir. Hız, eşitlik kurulduktan sonra kendiliğinden gelir.
İki elin birlikte kullanıldığı düzenlerde diziler bölünür; bir el zemini tutarken diğeri süsler.
Parmakların deriye düştüğü yer de sesi belirler. Kenara yakın düşen parmak ince, ortaya yaklaşan parmak daha dolgun bir ses verir.
Tırnak uzunluğu bu teknikte belirleyicidir; uzun tırnak hem sesi bozar hem parmağı yorar.
Isınmadan yapılan hızlı dizi çalışması, parmak eklemlerini zorlar. Dizilerin yönü de değişir; işaret parmağından serçeye inen ters dizi ayrı bir renk verir. İki yönü de çalışmak, elin tek bir kalıba kilitlenmesini önler.
Derslerimizde parmak bağımsızlığı, tef çalışmasının temelidir.