Tef havada tutularak çalınır ve bu, diğer perküsyon çalgılarında olmayan bir yük getirir.
Tutuş kolu çalmaz ama sürekli çalışır. Yorulan ilk yer çoğunlukla burasıdır.
Bu yüzden tutuş biçimi dayanıklılığı doğrudan belirler. Çalgı parmak uçlarıyla değil, baş parmak ile avuç arasında dengelenir.
Kol gövdeye yakın tutulur. Uzağa açılan bir kol, omuzdan asılı kalır ve birkaç dakikada tıkanır.
Çalgının ağırlığı da hesaba girer; ağır bir daf ile küçük bir tef arasında dayanıklılık farkı büyüktür.
Çalışma bloklar hâlinde yapılır. On beş ile yirmi dakikalık bloklar, aralarında kısa molalarla sürdürülür.
Mola sırasında kol aşağı sarkıtılır ve omuz gevşetilir. İki eli değiştirmek de bir yöntemdir; tutuş elini zaman zaman değiştirmek yükü paylaştırır. Zayıf elle de çalmayı öğrenmek, hem dayanıklılığı hem tekniği geliştirir.
Kolda ya da omuzda uzayan bir ağrı ayrı bir konudur; bu durumda bir hekime danışmak yerinde olur. Isınma burada da gereklidir; soğuk bir kolla uzun tutuşa başlamak omuz gerginliği üretir.
Derslerimizde dayanıklılık çalışması, teknik çalışmayla birlikte planlanır.