Timbal takımına genellikle birden fazla çan eklenir. Bunların yerleşimi, hangi kalıpların çalınabileceğini doğrudan belirler.
Yaygın düzende iki çan bulunur: daha küçük ve tiz olanı hızlı bölümlerde, daha büyük ve tok olanı ağır bölümlerde kullanılır.
Yerleşimin ilk kuralı ulaşılabilirliktir. Kol uzatmadan varılamayan bir çan, kalıbın ortasında gövde hareketi yaratır ve tempo kayar.
İkinci kural yüksekliktir. Davul yüzeyinden çok yukarıda duran bir çan, geçişlerde bagetin yolunu uzatır.
Üçüncü kural açıdır. Çan bagete dik değil, hafif eğik bakmalıdır; dik açıyla vurulan bir çan hem sert duyulur hem bageti çabuk yıpratır.
Yeni başlayan kişide sık görülen hata, çanları yerleşimi düşünmeden takmaktır. Sonuç, çalınamayan bir düzendir.
Yerleşim değiştiğinde kalıpların oturması için birkaç ölçü gerekir; bu, prova başında yapılır.
Sıkma parçaları da denetlenir. Gevşeyen bir kelepçe, çanın kalıp ortasında dönmesine yol açar.
Çan sayısı arttıkça takım ağırlaşır ve kurulum süresi uzar; sahnede bu bir zaman kalemidir. Kurulum düzeni her provada aynı biçimde tekrarlandığında el çanların yerini ezberler; sahnede gözle aranmayan bir çan, kalıbı hiç bozmaz. Derslerimizde takım düzeni, kursiyerin çaldığı kalıplara göre kurulmaktadır.