Türk müziği usullerinde bendirin işi kalıp çalmak değil, usulün iskeletini duyurmaktır.
Sekiz zamanlı düyek usulünde ana ağırlıklar ölçünün başında ve ortasındadır. Bendir bu iki noktayı merkez vuruşuyla belirtir, aradaki zamanları kenar sesleriyle geçer.
Yedi zamanlı devr-i hindî ise eşit bölünmez. Üçlü ve ikili grupların sırası, usule kendine özgü topallayan bir yürüyüş verir.
Yeni başlayan kişide en sık görülen sorun, zamanları tek tek saymaktır. Sayarak çalınan bir usul teknik olarak doğru, duygu olarak ölü çıkar.
Çözüm grupları duymaktır. Yedi zaman, üç öbek olarak hissedildiğinde sayma kendiliğinden bırakılır.
İkinci sorun uzun grubun aceleye getirilmesidir. Kısalan üçlü grup, usulü altı zamanlıya doğru kaydırır ve tanınmaz kılar.
Bendirin merkez vuruşu bu yüzden az ve yerinde kullanılır. Her zamana konan bir dûm, iskeleti görünmez yapar.
Usulle çalışmanın sağlam yolu kayıtla birlikte çalmaktır; metronom eşit vuruş verir, oysa aksak usullerin ritmi eşit değildir.
Usul oturduktan sonra süsleme eklenir. Süs, sağlam olmayan bir bölünmeyi düzeltmez.
Derslerimizde usul çalışması, öbek hissi üzerinden sürdürülmektedir.